Ik had een prachtig gesprek met een jonge dame, die beheert een van mijn favoriete lokale restaurants. Door onze frequente mecenaat ze is gekomen om mijn familie te leren kennen. Tijdens ons gesprek zei ze dat ze onder de indruk was met mijn kinderen (twee zonen, 18 & 20), vooral door hun volwassenheid en intelligentie. Ik, natuurlijk, dacht dat ze een uitstekende rechter van karakter zijn.
Ze vertelde me toen een beetje over haar eigen kinderen, twee jonge jongens, net voorbij peuter-kap, en zei dat ze zou waarderen van eventuele adviezen die ik had over de verhoging van hen behoren. We ruilden een paar ouderschap verhalen en heeft een goede baan te maken elkaar te glimlachen. Dan, als ik was verlaten, draaide ik rond met plotselinge inspiratie en gaf haar een stuk van de universele advies dat ik had. Iets dat geldt voor vrijwel alle uitdagingen die we tegenkomen in dit leven. Het is kort en to the point:
Elke situatie is anders, maar als je altijd handelen vanuit je hart het ergste wat je kan worden is verkeerd om de juiste redenen.
Daar is het, zo simpel en toch zo allesomvattende. Dit een concept is een belangrijke sleutel tot het leven zelf en hoe het leven volledig, ongeacht uw geloof systeem (of het ontbreken van een). Wat het niet is, is een excuus om te impulsief, egocentrisch en hedonistisch. Integendeel. Het hart is het meest waardevolle instrument van de geest als we in de gewoonte van te luisteren naar het.
Als een echt hun hart gebruikt als een kompas de meeste van verwarring van het leven valt weg. Het vereenvoudigt uw situatie, verduidelijkt je geest en laat zien wat echt belangrijk voor de ontwikkeling van uw Geest. En het beste van alles, het daadwerkelijk kan bannen zorgen en twijfel, want het hart is de portal via welke verbinden we ons met iets dat groter is dan onszelf. Het maakt niet uit wat je conceptualiseren dat "iets meer" te zijn, maar het is van vitaal belang voor je eigen groei die u verbinding mee.
Is het niet verbazingwekkend dat een ongedwongen gesprek kan onthullen een inzicht dat leidt je voor het leven?! Dat is hoe het leven werkt als u luistert.
Mijn cadeau voor jou dit seizoen komt in twee smaken. De eerste is een muziek video, die een Oostenrijkse fabel over de oorsprong van de kerst-Kaars vertelt. Het is een prachtig, hartverwarmend verhaal dat ik voor het eerst gedeeld met MP3.com als onderdeel van een speciale kerst in 2001, en nu hier is het weer voor u vandaag.
Het tweede geschenk is een MP3-bestand van de muziek die ik deed voor de bovenstaande video. Een Native Flute versie van Stille Nacht.
Ik kon de verleiding niet weerstaan het delen van dit prachtige verhaal.
Ik hoop dat u geniet ook!
Voge ...
Leven onder het water in een lelie vijver waren een kolonie van water bugs. Ze waren goede vrienden en alle leefden gelukkig met elkaar, maar ieder zo vaak, een van hen zou zich hechten aan een lelie stengel en moet zijn weg omhoog in het zonlicht, om nooit meer gezien.
Een water-bug in gesprek met de andere zei dat hij dit had opgemerkt en had vaak afgevraagd waarom dit gebeurd is en wat er aan de andere kant van het water en nog belangrijker, waarom geen van de anderen was teruggekeerd uit te leggen. Alle bugs een belofte gedaan dat als ze zou gaan om een stengel ze terug zouden komen en vertellen wat ze hadden gezien.
Nou, een dag, de zeer fout had gemaakt die de suggestie bevond zich vast op een stengel. Hij maakte zijn weg omhoog en door het water naar de oppervlakte, doorbreken hij zelf gevonden op een groot lelieblad. Wat was dramatisch veranderd - hij was nu ademen lucht en hij had gekregen vleugels! Plotseling trok hij in een flits, springend door de lucht. Het was heerlijk!
Net toen hij zijn belofte herinnerde, "ik terug moet gaan en vertel de anderen", dacht hij. Dus met dat in gedachten vloog hij naar het wateroppervlak, maar tot zijn grote verbazing kon hij niet door aan zijn vrienden hieronder.
Na enkele pogingen besloot hij af te zien van dat idee in de hoop dat al zijn vrienden zou weten probeerde hij zijn belofte te houden. Hij vloog weg in de zon te weten dat ze allemaal opnieuw zou ontmoeten, een dag, toen ze werden libellen ook.
Ik heb twee zonen, beiden boete jonge mannen in hun late tienerjaren. Ik heb veel redenen om trots op hen beiden. Ze zijn krijgers in hart met een sterke geest, lichamen en geesten. Het bloed van hun erfgoed brandt fel in hen beide. Ze hebben een uitstekend verstand met beurs kansen en Grade Point gemiddelden te bewijzen. Al deze dingen gemeen, maar toch konden ze niet meer verschillen van elkaar.
Beiden een sterke wil met een vastberadenheid om de waarheid te bewijzen als ze het weten, maar met zeer verschillende manieren om uitdrukking te brengen tussen hen. Terwijl de jongere is altijd beschouwd als de "wijze raad" van zijn wijze oude vader als het leven vereist reflectie, zijn oudere broer zo'n beetje acht woorden van de oude man te zijn universeel verouderd en irrelevant voor dit "nieuwe wereld" waarin we ons bevinden.
Toch, ondanks al deze verschillen in aanpak, zijn ze beiden zo veel als ik op zoveel manieren dat het verbaast (en schrik) hun moeder op een frequente basis. Ik heb mijn kinderen altijd beschouwd als uniek gedistilleerde dranken (in de woorden van Kahlil Gibran, "Uw kinderen komen via u, niet van jou."), En ik heb nooit de gewenste waardoor ze meer dan in mijn eigen beeld. Dat is maar goed ook , omdat deze twee jonge bokken hebben hun eigen - zeer sterk - persoonlijkheden sinds hun eerste adem! Ik weet. Ik was erbij.
Deze beelden van hun jeugd komen overstromingen in me deze ochtend als ik aan te passen aan de nieuwe realiteit dat onze familie is begonnen met een verrassende plotseling. Afgelopen nacht, omstreeks middernacht, de oudste zoon verpakt een rugzak en verliet in de nacht zonder een woord ...
